یاد ایـامـی کـه در گـلـشـن فــغـانـی داشـتــم          در مــیـــان لالـــه و گـــل آشــیـانـی داشتم


گــرد آن شـمـع طـرب مـی سـوخـتم پروانه وار          پای آن ســـرو روان اشـــــک روانـی داشتم


آتشم بر جان ولـی از شـکـوه لب خـاموش بود          عشق را از اشک حسرت ترجمانـی داشتم

چون سرشک از شوق بودم خاکبوس در گهی          چون غبار از شکر سـر بـر آسـتـانـی داشتم


در خــزان بــا ســرو و نـسـرینم بهاری تازه بود          در زمـیـن بـا مـاه و پـرویـن آسمانـی داشتم


درد بـی عـشـق زجـانـم بـرده طـاقت ورنه من          داشـــتــــم آرام تــــــــا آرام جــانـی داشتم


بلبل طـبعـم «رهی» باشد ز تـنـهایی خموش          نـغـمـه‌هـا بــودی مـرا تـا هـم زبانـی داشتم